دالکه تون خودا ئه را مینیت زای = مادر تو را خدا چرا مرا زاییدی؟ ئه را مینیت زای خیر وه ری یت بای = چرا مرا زاییدی خیر به راهت بیاد؟ نوی مانگ ره نج تیفلیم وه کولیت کیشا = نه ماه رنج مرا به گرده (در شکمت) تحمل کردی تا مین و ئه ی دونیای فانی بیم پیدا = تا من قدم در این فانی نهادم بابوم نام مین نا ووه له که میر = پدرم اسم مرا گذاشت لکه امیر جوانی تو چی پیر بین و خاپیر = جوانی تو رفت، پیر و فرتوت گشتی وه ئه و دیتکه ی ره نگین خاس و خیرامان = آن دختر جوان و خوب و زیبا با آن راه رفتن قشنگ ره نگ و روی نه مه ن چوی هه رده جاران = رنگ به رخسارش نماند چون گذشته ها (بعد از بدنیا آوردن من) ئاوسا تیفلی بیم میدام ده م ووه شیر = آن موقع من طفلی بودم که مدام شیر سینه ی تو را به دهان می گرفتم می شاد و خه ندان تو خه سته و خاپیر = من شاد بودم و لبخن زنان ولی تو پیر و خسته شده بودی ئای شوو تا سه حه ر وه بال کولیت بیم = از شبانگاه تا سپیده دمان مرا بغل می کردی مه لول و گیریان روله ی چولیت بیم = من زار می زدم، فرزند عزیز و دلبند تو پی له بخه ند کورپه ت گیان مه دای ووه گیان = برای لبخند طفلت جانها نثار می کردی ده نگ لاوه لاوه ت سنگه مه تاوان = آوایی لالایی هایت دل سنگ را آب می کرد هه ر چی قاواره ی مین گه په موویا = هر قدر قد و قامت من بزرگتر می شد قه د و قامه ت تو چوی شه م مه سیزیا =قد و قامت و زیبایی تو چون شمع می سوخت و می گداخت روله ی سه ر ویجاخ ووه شانسیت هاتیو= فرزند یادکار (نماد حفظ و استمرار خانواده) به اقبالت آمده بود ده سته مه گیرتیم ووه تاتی پاتی = دستم را می گرفتی و پا به پا می بردی تا وه ختی مینیت ووه ره نج که لین کیرد = تا وقتی مرا با رنج و زحمت بزرگ کردی هیزار و یه ی گیل ده س ئه دونیایت گیرت هزار و یک بار مردی و زنده شدی بیمه جووانی مه س و خه رامان = شدم جوانی مست و شاداب و سرحال شیدا و سه ر مه س قه در که س مه زان = شیدا و سر مست بودم و قدر کسی را نمی دانستم مین چوی به چگه شیر میدام ووه ته نگ بیم = من چون شیربچگان یک آن آرام و قرار نداشتم تو دیلواپه س بین مین ووه پی جه نگ بیم = تو دلواپس من بودی و اما من در پی شلوغی و هیاهو مین ناشی نادان ناپوخته و خام = من بی تجربه و خام و ناشی تو دوعات یه بی گیروده ی چیل نام = تو دعا می کردی به مصیبتی گرفتار نشوم وه ختی ئاتمو ویژ نه دا بی نه که س = زمانی به خود آمدم که نه مادرم بود و نه هیچکس دیگر جووانیم تی بوی ووه پی هه وه س = جوانی از کفم رفته بود به دنبال هوا و هوسها که تمو یاد دالکه م خانیم خیرامان = به یاد مادرم افتادم آن شیر زن عزیز و گرانمایه . دام ئار بان سه ر ووه هه ر دو ده سان = با هر دو دستهایم بر سر خود زدم رو رو پی دالکه ی دیلسوز غه م خاریم = ای داد و فغان از برای مادر غمخوار و دلسوزم تا سه ر بیکیشیس ووه حال زاریم = بلکه نگاهی به حال و روز زارم بیافکند به رگ ریزانیمه چوی فه سل خه زان = روزهای خزان زده ام چون فصل پاییزان فرا رسیده است که تمه سی گیر یه ی گه له خیزان = گرفتار عده ی زیادی فرزند شده ام گیرفتار بیمه ووه زینده گانی = گرفتار زندگی سختی شده ام میدای دیله که م که س نیمه زانی = راز درونم را کسی نمی داند ریشم چه رمیه پیر بیمه چوی زال = موهای صورتم سپید شده و چون زال زر پیر و ناتوان شده ام دیل واپه س خه مین په ریشان ئاحوال = مدام دلواپسم و غمگین با حال و روزی پریشان چوار دوریم دیوار ته نیم خه سه وه = انگار پیرامون دیوار کشیده اند، تن و جانم خسته است چارم ناچاره ریه گه م به سه ووه = هیچ راه چاره ای ندارم، راهها همه بر من بسته شده که س نیمه پیرسی حال و ئاحوالیم = کسی سراغی از من نمی گیرد و احوال مرا نمی پرسد ئاولاد رویت و پویت وویم په شو حالیم = فرزندانم لخت و عورند و خودم آشفته احوال گیرفتار بیمه و جور و جه فا = به بد جور و جفایی گرفتار آمده ام حاوال پیرس نه یریم قومه ل بی وفا = احوال پرسی ندارم و اقوام همه بی وفایند ووه بی که س کویژی عومر مه ده م ووه سه ر = با بیکسی و غربت عمرم را به سر می کنم تویکیم ریزیایه ووینه ی دال گه ر = پرهایم چون لاشخورهای پیر همه ریخته است په که ر نیشتیمه ده س ووه زیرانی = غمگین نشسته ام و زانوی غم در بغل هه ر ئاه مه کیشیم پی زینده گانی = مدام آه از سینه بر می کشم از زندگی که بر گذشت.

نوشته شده در جمعه بیست و هفتم آبان 1390ساعت 20:14 توسط جواد بهداد| |

زیمی سانه هی زیمی سانه هی = به این زمستان بنگر به این زمستان بنگر زیمسان سه رد و سیر و بی سامانه هی = زمستان سرد و پر سوز و بی مروت را بنگر ساله ل بی حاسیل و یه خ به نانه هی = سالهای بی حاصل و یخبندان را بنگر شه رم ساری فه سله ل واهارانه هی = شرمساری فصلهای بهاران را بنگر سه ردی ساییقه ی هه ر شووانه هی = سرما و صاعقه ی هر شبانه اش را بنگر ئاسمان ته م و تار بی وارانه هی = آسمان تم و تار و بی باران را بنگر زنئی بی بیره که ت چوی خه زانه هی = زندگی بی برکت و خزان زده را بنگر خه زان پی خه زان به رگ ریزانه هی = خزان از پی خزان و برگ ریزان را بنگر حه کیم پیره ستار کول نایانه هی = حکیم و پرستاران نادان را بنگر به د به ختی خه لکان بی تاوانه هی = بدبختی خلق های بی تقصیر را بنگر قه رن خه فت خواری جووانانه هی = قرن خفت و خواری جوانان را بنگر موبتلا و ده رد بی ده رمانه هی = مبتلا شدگان به دردهای بی درمان را بنگر گیفت لیفت دورو چوی سنانه هی = صحبت و محبت های مانند خنجر (بر قلب انسان) را بنگر خه م خوسه روژگار بی پایانه هی = غم و غصه های روزگار بی پایان را بنگر زولم و زور و جور هیزارانه هی = ظلم و زور و جبر هزاران هزار را بنگر خه لکان لاره کیش ناکسانه هی = خلق های تحقیر شده از سوی ناکسان را بنگر زیمی سانه هی زیمی سانه هی = به این زمستان بنگر به این زمستان بنگر زیمسان سه رد و سیر و بی سامانه هی = زمستان سرد و پر سوز و بی مروت را بنگر پیره ل سالحورده ی کول ناکامه هی = پیرمردان و پیر زنان سالخوردگان همگی شکست خورده را بنگر سه رانه پیری چوی سه ر سامه هی = که در اوان پیری به مرز دیوانگی رسیده اند جوونه ل ناشی که تی ئای دامه هی = جوانهای بی تجربه و گرفتار در دام را بنگر گیژ و ئاواره و ته ن پیر زامه هی = گیج و آواره هایی با تنهای زخمی را بنگر گیرفتار تیلسیم ده د و دامه هی = که گویی در طلسم دیو وددان گرفتار آمده اند را بنگر ئاسیران و به ند بی فه رجامه هی = این اسیران در بندهای بی پایان را بنگر ئه لیل ناتوان چوی موم رامه هی = علیلان ناتوانی که چون موم رام شده اند را بنگر هه مته زار سه ف مه رگ ناهه نگامه هی = که به انتظار مرگ صف کشیده اند را بنگر دیته ل تامارزورو جیفت و جامه هی = دختران آرزومند همسر و شیرینی زندگی پر شور و نشاط را بنگر ژینه ل دیل شکیا و بی گیل گامه هی = زنان دلشکسته و منزوی در گوشه ی خانه را بنگر بیزانه ل زه نجیر قولف و دامه هی = دانایان اسیر در قل و زنجیر و زندان را بنگر بیوه شه ل خه مین ده م له قامه هی = شعرای غمگین و مهر سکوت بر دهان را بنگر ناکه س و مه دار خیال خامه هی = ناکسان را بنگر که تکیه بر افکار خام خود داده اند . حه رامیه ل سه ر خوش نان حرامه هی = حرامیانی راکه به نان حرامشان دلخوش کرده اند بنگر زیمی سانه هی زیمی سانه هی = به این زمستان بنگر به این زمستان بنگر زیمسان سه رد و سیر و بی سامانه هی = زمستان سرد و پر سوز و بی مروت را بنگر جوونه ل لیوه و بی قیراره هی = جوانان دیوانه آسا و بی قرار را بنگر موعتاد وه سه د جور ژه ر ماره هی = معتادان به صد نوع زهر مار را بنگر خوسه و زویخ و ده رد و خه رواره هی = غصه و رنج و دردهای خروار خروار را بنگر مه رگ و ناخوشی وه هیزاره هی = مرگ و بیماری های فراوان تا حد هزار را بنگر. خه لک بی به ش بیرات و تار و ماره هی = خلق بی سهم و حق پایمال شده و از همه جا رانده شده را بنگر ئارزیش گیان ئایم بی میقداره هی = ارزش فرو ریخته ی جان و کرامت آدمیت را بنگر زینئی تیفه روی نیکبه ت باره هی = زندگی تفو شده و نکبت بار را بنگر عوموم خه لایق گیشت خه م باره هی = عموم خلایق همگی غصه بار را بنگر نانه جیم مالدار چوی سه گ هاره هی = نانجیب زراندوز و ثروتمند را که چون سگ هار شده است، بنگر بی شه رم و حی یا و زیشت ره فتاره هی = بنگر که چقدر بی شرم وحیا و زشت رفتار است زه حمه ت کار و ره نج کول بی باره هی = بنگر که زحمت و کار و تلاش و رنج دیگر سودی ندارد مه ردوم چاره سیه و بیدیکاره هی = مردم با سرنوشت سیاه و شوم و بدهکار را بنگر به رد ئه ر بان به رد بی شوماره هی = بد بیاری از پی بدبیاری بیشمار را بنگر. ئاینسان بی حورمه ت و خه ف و خاره هی =انسان هتک حرمت و تحقیر شده را بنگر خه لک ویسینی و گیدا و ژاره هی = خلق گرسنه و ندار و بیچاره را بنگر مه نگ و خاو زه ده و ناهوشیاره هی = چون خوابزده منگ و بی حس و هوش شده اند را بنگر. زیمی سانه هی زیمی سانه هی = به این زمستان بنگر به این زمستان بنگر زیمسان سه رد و سیر و بی سامانه هی = زمستان سرد و پر سوز و بی مروت را بنگر ده نگ که ره ل مه لول و فیره دیل ته نگه هی = آواز خوانهای ملول و خیلی دلتنگ را بنگر هاوار و ناله ی ده ف و چه نگ هی = ناله و فریاد دف و چنگ را بنگر (گوش کن) ئاوای موسیقاو و شین و ده نگ هی = نوای موسیقی و شیون و غوغا را بنگر ریمه ی که له باد غه م ئاهنگه هی = ناله ی کله باد (باد بهاران) غماهنگ را بنگر سه لاخه ل بی ره حم دیل ژه سه نگه هی = سلاخان بی رحم را که دلهایشان از سنگ است بنگر. قه ناریه ل تیژ بال شه هید جه نگه هی = قناریان بال قیچی شده و شهید جنگ را بنگر کورپه ل مه عسوم شوخ و شه نگ هی = نوزادان بی گناه و خندان و بی خبر از مصایب را بنگر چوی تویله ماران تویش خه دنگه هی = که چون نوزادان مار دچار دشمن شده اند نوجووانه ل ناشی مه سلول به نگ هی = نوجوانان بی تجربه مسلول افیون را بنگر شیووه ن رنجه رو و بی ده نگه هی = شیون و گریه و زاری در سکوت را بنگر زام حورده ی تیر ریا و ره نگه هی = زخم خوردگان تیر نیرنگ و ریا را بنگر له ش ئار بان له ش چوی روژ جه نگه هی = جنازه های تلنبار گشته که گویی کشته شدگان جنگ اند را بنگر زینئی سه ردا بی و بی شیرنگه هی = زندگی به سردی و بی فروغی گرائیده و بی شور و نشاط را بنگر شین و ویووه رو خه لک وه تنگه هی = شیون و ناله و زاری خلق به تنگ آمده را بنگر یه له ل ته ک تنیا چوی نیه هنگه هی = یلان بیکس و تنها چون نهنگان دریا را بنگر میرام روژگار کول نیره نگه هی = مرام روزگار که همه اش نیرنگ شده است را بنگر زیمی سانه هی زیمی سانه هی = به این زمستان بنگر به این زمستان بنگر زیمسان سه رد و سیر و بی سامانه هی = زمستان سرد و پر سوز و بی مروت را بنگر حوور که م ره مه ق بی تاوو سوزه هی = خورشید بی رمق که دیگر گرمابخشی ندارد را بنگر شاواری بی بین گیانان سوزه هی = شبهای طولانی و کشدار و جانگداز را بنگر سه رداره ل سه نگین و پیلکیا توزه هی = سردران بزرگ و گرانقدر و در خاک غلتیده را بنگر چوی شه مع ده م بیان نیمه سوزه هی = چون شمع سحرگاهان چیزی به پایان سوختنشان نمانده را بنگر سه ر زه مین گه رجیه ته پ و توزه هی = سرزمین بی برکت و غرقه ی گرد و غبار را بنگر روژگار خه رده جال بین جه ر سوزه هی = روزگار بی قاعده و قانون و جگر سوز را بنگر بیزانه ل گیران دیل پیر سوزه هی = دانایان گرانقدر دل لبریز از درد را بنگر چوی خارج ویله د دویر ئاژ هوزه هی = که چون تبعید شدگان از جامعه پرت شده اند را بنگر ئافیرته ل ره نگین ئاهو پوزه هی = دختران زیبا و آهو مانند را بنگر بی که س بی دیره تان سیه روزه هی = بی یار و یاور با سرنوشت های شوم و سیاه را بنگر یه له و سه ر گه ردان شوو و روزه هی = سرگردانان و بی پناهان در طول شبانه روز را بنگر گیرفتار گورگه ل کینه توزه هی = گرفتاران در چنگال گرگان درنده و پر حسد و کینه را بنگر تیفله ل بی پناه و بی دیلسوزه هی = کودکان بی پناه که هیچکس دلسوزی ندارند را بنگر زوخال چال زوخال نیمه سوزه هی = ذغالان نیمه سوخته در کوره ی آتش را بنگر میر میشت نوکیسه ل جه نگ ئافروزه هی = شاخ و سینه و عربده کشیدنهای تازه به دوران رسیده ها را بنگر قوز نیامی ناهات وه بان قوزه هی = شور بختی از پی شوربختی را بنگر زیمی سانه هی زیمی سانه هی = به این زمستان بنگر به این زمستان بنگر زیمسان سه رد و سیر و بی سامانه هی = زمستان سرد و پر سوز و بی مروت را بنگر باوه و دال په که ر ئاخیر شه ره هی = پدران مادران نگران و آخر زندگی به رنج و فلاکت گرفتار آمده را بنگر. ناحومید ئاژ ئاولادی ره نج بی ووه ره هی = نا امید از فرزندان و رنج و زحمات به هدر رفتگان را بنگر خووه ل دیل شکیا و زاری که ره هی = خواهران دلشکسته را که دائم گریانند بنگر پا وه دوو تیلاق ده ر وه ده ره هی = در ورطه ی طلاق و جدایی و اخراج از زندگی و سرگردان را بنگر چوی جیفت گوم که رده چه م وه ده ره هی = مانند جفت گم کرده ها، مدام چشم به راه هستند را بنگر وه شور جوانی بی هه مسه ره هی = این در عنفوان شور و شوق جوانی بی یار و همسر افتادگان را بنگر خه لک گیرفتار شه ر هه ریه سه ره هی = خلق گرفتار مصیبت و خاک بر سر شده را بنگر زینئی نیکبه ت بار و پیر ده رد سه ره هی = زندگی نکبت زده و پر از رنج و دردسر را بنگر قازیه ل قه زاوه ت په رچه شه ره هی = قاضیان قضاوتی که از دل و چهره هایشان شر می بارد را بنگر داروقه و ئه سه س بی هوکه ره هی = داروغه و پاسبانهایی که جلوداری ندارند را بنگر. خه فه ت و خاری سه رو سه ره هی = خفت و خواری همه گیر و سراسری را بنگر دیوان ئه دل و داد بی داوه ره هی = دیوان عدل و داد فاقد داور را بنگر ئایله ل بی که س کویژ گول په ر په ره هی = کودکان بیکس و بی صاحب و چون گل پر پر شده را بنگر بوویلکان بازی ده س ئانتره هی = عروسکان بازیچه ی دست انتر زشت را بنگر بازه ل بال که نیا تور سه رگه ره هی = شهبازان بال قیچی شده که چون لاشخوران پیر شده اند را بنگر قیلار ناشیرین تاج وه سه ره هی = کلاغهای زشت با تاجهای زیبا بر سر را بنگر زیمی سانه هی زیمی سانه هی = به این زمستان بنگر به این زمستان بنگر زیمسان سه رد و سیر و بی سامانه هی = زمستان سرد و پر سوز و بی مروت را بنگر

نوشته شده در جمعه بیست و هفتم آبان 1390ساعت 20:11 توسط جواد بهداد| |

ریه ل کول گول ریزان بیکه ن بوی خوش یاره مای= راهها را همه گلریزان کنید بوی خوش یار می آید ساز و ته میره بیژه نین کوریش خوش گوفتاره مای = ساز و تنبور بنوازید کورش خوش گفتار می آید. خوشی وه هیزاره مای گه نیم و خه رواره مای = خوشی هزار هزار می آید، گندم خروار خروار چوپی و چوگان بیکه ن باوه ی گیدا و ژاره مای= رقص و چوگان بازی کنید پدر فقیر و ندارها می آید. ماشته و سیتره بیوشین یار نیک ره فتاره مای = (ماشته و ستره = لباسهای ایرانیان قدیم). بر تن کنید یار نیک رفتار می آید. سه رد سولی زیمسان ته مام بو ئتر وواهاره مای = سوز و سرمای زمستان تمام شد بوی عطر بهاران می آید. زمگه و کولا ئاراسته که ن ره فیق پار و پیرار مای = کپر و چرداخهایتان را بیاراید رفیق قدیمی می آید یاری له قام ئاسب میرواری فیرشته ی بالداره مای = یار لگام اسب مروارید، فرشتهی بالار می آید دنگ به زم سوار سواره مای ئه سوار کیلاو لاره مای = نوای بزم سوارکاری به گوش می رسد، آن سوار کج کلاه می آید. ئای ئاوای ساز نوروز خان نه وای هی یار هی یاره مای = از آهنگ ساز نوروخان نوای ای یار ای یار به گوش می رسد ته راره ل قور ویژ بیکه نین پادیشای ئیاره مای = طراران قبر خود را آماده کنند، پادشاه عیار می آید زاهاک ماردوشه مه چو فیریدون گاو سواره مای = ضحاک ماردوش می رود، فریدون گاو سوار می آید جار چی جاره مه کیشی ئای ئاسمان ده نگ جاره مای = جارچی جار می زند، از آسمان صدای جار به گوش می رسد. خوین زالیم ریه مه گری چه که شمشیر مازیاره مای = خون ظالم جاری می شود، چکاک چک شمشیر مازیار به گوش می رسد. په هلوانه ل ئیران جه مین ریمه گورز کویاره مای = پهلوانان ایران آماده اند آهنگ گرز کوهیار به گوش می رسد. ئه را نیجات جووانه ل کاوه ئه لمداره مای = برای نجات جوانان کاوه ی بیرق به دست می آید. و ئای سه ر زه مین نیفرین کیرده قیره قلا و ساره مای = دراین سرزمین نفرین شده قار قار کلاغ شوم و سار به گوش می رسد. زوزه گورگ و شوغاله مای وه قه روا مه کاره مای = گرگها و شغالها زوزه می کشند، روباه وق می زند خه وه ر ئاژ گول بلبل نیه کول جای هویژه ماره مای = خبری از گل و بلبل نیست همه جا مارها در جولانند. وه هه ر ری کرا مه چین پارس سه گه ل هاره مای = از هر راهی که می روی پارس سگهای هار به گوش می رسد. وه هه ر جای ریه مه کین بو چیرک و مورداره مای= از راهی که می روی بو چیرک و مردار به مشام می رسد دیل په رنده ئاوه ماو ده نگ هوشه هوش ماره مای = دل پرنده می لرزد صدای وحشناک مار به گوش می رسد. وه ئای ئیران ویران بیه زوزه گورگ و که فتاره مای = در این ایران ویران شده زوزه گرگ و کفتار به گوش می رسد. ئای ته نگ دیل ئای سه رزه مینه ده نگ هاوار هاواره مای = از عمق درون این سرزمین ناله فغان و فریاد به گوش می رسد. ته نگ تورشی زیمیسان چیه فه سل نو واهاره مای = سختی و مصیبت زمستان تمام می شود، فصل بهاران فرا م یرسد. دور حوشکه سالیه ته مام باخ و بوسان پیر باره مای = سالهای خشک سالی به پایان رسیده، باغ و بوستانها پر بار می شوند. ئومر ته ریکه شوول که مه خوره می وه روژگاره مای = عمر شبهای تاریک کوتاه است خرمی به روزگار باز می گردد. مه ردوم شوکیر یه زدان بیکه ن زه رتشت راستگوفتاره مای = مردم شکر یزدانکنید زرتشت راست گفتار خواهد آمد. ناکه س و نایانه مه چین ئه دانای هوشیاره مای = ناکس و نادان می رود و آن دانای هوشیار می آید. خه م خوسه کول تمامه ماو خوشی وه بسیاره مای = غم و غصه ها تمام می شود خوشی و خرمی فراوان سر می رسد. زالیم سه رنیگونه ماو ساحیب ئه دل پایداره مای = ظالم سرنگون می شود و برپادارنده ی عدل حقیقی خواهد آمد. ویژیم وه چه م ویژیم دیمه قه سه م و ئای حور نازاره مای = خودم با دیدگان خودم دیده ام سوگند به خورشید تابان که خواهد آمد.

نوشته شده در جمعه بیست و هفتم آبان 1390ساعت 20:10 توسط جواد بهداد| |

ئازا چه بیکه م چویت بیلاوینیم= آزاده (جسور و بی باک) چه کنم چگونه بستایم تورا؟ شیر ژه ن دیلاوه ر دودمان باوانم = شیر زن دلاور ایل و تبارم ئازا تو مه ردین وه مه ردی قه سه م= آزاده تو مرد هستی سوگند به مردانگی. دویریت داسی ئاگر ئه ر جه سه م = دوری تو آتش بر جانم افکنده است هه ر وه خته شیت بووم وینه ی ئودالان = نزدیک است دیوانه شوم مانند درویشان حیران و سرگشته چوی لیوه بینم روی ئه ر بیاوان = مانند دیوانه روی سوی بیابان بگذارم. شووی شیرین سا ئاتینی خاوم = شبی شیرین آسا به خوابم آمدی چوی که موته ر کوهی ی نیشتیه ئه ر سه راوم = مانند کبوتر وحشی بر سراب دلم فرود آمدی هه ره چه م ته نگه هام دیل هام نه فه س = نفسم به تنگنا افتاده است، هام دل و هام نفسم وه رکه کورپه که م ئاسیر وه قه فه س = بره ی کوچولو و اسیر در قفس من شه رت بو گیان مالم گیشت و فیدات که م = عهد باشد که جان و مالم را فدایت کنم ئه را رهاییت گیانمه ر که ف ده س نه م = برای آزادی تو جانم را کف دستم بگذارم ئیگیل وه شیووی تیر ویژم زاهیر که م = این بار به شیوه ی دیگر خودم را بنمایانم ئه را خاتیر تو دونیا ئاگیر ده م= برای خاطر تو دنیا را به آتش بکشم ئای دار دونیا کول دیل بیکه نیم= از همه ی درخت زندگی دل بر کنم بومه که سی تیر سازی تیر بیژه نیم= کس دیگری بشوم و نوای دیگری را ساز کنم عه هد بو دوما تو ته رک شاعیری که م= عهد می بندم بعد از تو شاعری را ترک گویم ته رک و توبه کول مه ردیم داری که م = ترک و توبه ی همه ی مردم داری را بکنم قیله م بیشکینیم ده فته ر ئاگر ده م = قلمم را بشکنم و دفترم را آتش بزنم وژمه ی زویخ قیلم کاقه ز چاکیر که م = خودم را از رنج قلم وکاغذ آزاد و رها سازم سیمای په ری سای ویژیم مه خدوش که م = سیمای پری گونه ی خویش را مخدوش نمایم کیتاو و ده فته ر کول فیراموش که م = کتاب و دفتر ره همگی از یاد ببرم. شیوه ناکه سی بیگیرمی خیال = راه و رسم نامردمی را پیشه ی خود سازم مینا بیشکینیم هه ر چوی نه رو دال = زیبایی ها را نابود کنم چون دیو دیوانه چوی بیرا کوشیا یاخی گه ری که م = چون برادر به قتل رسیده یاغی شوم ئاسی دونیا بوم ئوسیان گه ری که م = عاصی دنیا شوم و عصیانگری را پیشه ی خود کنم دیل دیده م ئای روی حه قیقه ت کور بیکه م= دل و دیده ام را بر همه ی حقایق ببندم مینیژ یه و دوما زولم و زور بیکه م= من هم از این پس ظلم و زور را پیشه ی خود کنم دی دیل ئای ئادب و تربیت بیکه نم= دیگر از ادب و تربیت دل بر کنم ساز بی ته ربیتی ئه ر ویلات بیژه نم= نغمه ی بی ادبی را بر دنیا ساز کنم. له باس فیرشتیه ی ئای ووه ر بیکه نیم= لباس فرشته گان را از تن خود بیرون کنم خه رقه دیوو بیپوشیم ساز دیوو بیژه نیم = خرقه ی دیو بر تن کنم و نوای دیو را ساز نمایم ئای ده س ئای کول زولمه یه خه ویژ جیر ده م= ا زدست این همه ظلم یقه ی خود را پاره کنم هه ر هویچ مه ی ده س نای ویژیم ئاگیر ده م= هیچ که از دستم ساخته نباشد، خودم را به آتش بکشم. شه رت بو دوما تو بی ده نگ نه نیشیم = شرط کردم بعد از تو خاموش ننشینم هاوار بی که سیت ئار ویلات بیکیشیم= فریاد بی کسی تو را بر همه ی ولایات جار بزنم ره سم مه ردم داری ئای بین حاشا که م = رسم مردم داری را از اساس منکر گردم. گه ن کاری گه نه ل وه دونیا ئایفشا که م= زشت کاری زشتکاران را در دنیا افشا نمایم. تا خوبی فیدا گه نه کاری بو = تو خوبی قربانی زشتی گردد. وه ئای میلک بی سووه گه ن دیاری بو= در این سرزمین بی صاحب زشتی نمایان گردد (زشتی رسم شود) ده رد و ره نجیت کول وه کول بیکیشیم = همه ی درد و رنجت را به گرده بکشم (به جان بخرم) ویلات ئار ویلات کول جار بیکیشیم = منطقه به منطقه آن را جار بزنم. ئهد بو دوما تو بی ده نگ نه نیشیم = عهد کردم بعد از تو خاموش ننشینم. ته ناف دار ویژم و کول بیکیشم = طناب دار خودم را بر دوش بکشم. یا ووه ئای ریه خویناوه م بیرشی = یا در این راه خونم ریخته شود. یا که چوی حلاج والی یم بیکوشی = یا مانند حلاج حاکم بر دارم بزند ویژم ئای تیری دونیا راها که م = خودم را از قید و بند دنیا رها نمایم هه ر هاوار بیکه م زولم برملا که م = همه اش فریاد بزنم و ظلم را برملا کنم قه تل ئامی بیکه م شیتان شه رم بایتی = قتل عامی راه بیاندازم که شیطان از آن شرم کند. تا خه لکان بوشین له که میر چایتی = تا خلق ها از خود بپرسند لک امیر را چه شده است؟!

نوشته شده در جمعه بیست و هفتم آبان 1390ساعت 20:10 توسط جواد بهداد| |

قطار میرود تو میروی تمام ایستگاه میرود ومن چقدر ساده ام که سال های سال در انتظار تو کنار این قطار ایستاده ام و همچنان به نرده های ایستگاه رفته تکیه داده ام

نوشته شده در جمعه بیست و هفتم آبان 1390ساعت 20:2 توسط جواد بهداد| |

تو عوض شدی نگو نه، عزیزم بگو که چت شد. تو نخواستی یا دل من اشتباهی عاشقت شد. دل تو به قلب تنهام نه سپردی و سپردم حالا میفهمم که اصلا من به درد تو نخوردم. چی می شد اگه عوض شه لحظه ای جای منو تو وای چقدر فاصله داره فکر و حرف های من و تو مگه مثل عزیزم، کسی هست تو اون حوالی مثل من سر کنه با تو روزگارشو خیالی چی میشه وقتی که تنهام توی اوج گوشه گیری تو بیای آروم کنارم دستای منو بگیری چی میشه وقتی که نیستم بری گوشه ی اتاقات از روی دل تنگی مثل من گریه ها بیان سراغت چی میشه بشنوم از تو کسی غیر من نداری خیلی دوست دارم به جز من به کسی محل نزاری خیلی دوست دارم توی این عشق حس کنم پای تو گیره تا بهت می گم خدافظ دوست دارم گریت بگیره. تو عوض شدی و دیگه نیستی اون آدم سابق حالا تو سردی و بی مهر ولی من عاشق عاشق فکر می کردم که می مونی تا ته قصه کنارم کاش می دونستی که بی تو من چقدر بی کسو کارم گفته بودی که دل تو تا تهش همیشه با ماست اما خب نگفته بودی آخر قصه همین جاست فکر من پر شده بود از این یه مشت امید واهی کاش از اول می دونستم تو رفیق نیمه راهی چی میشه واسه یه بارم، چشم به راه من بشینی هر شبا وقتی که خوابی، خوابهای منو ببینی خیلی حرف ها توی قلبم، هست هنوزم که هنوزه نمی خوام اصلا بدونی که دلت واسم بسوزه دوست دارم بعد یه چند وقت، که منو ندیده باشی وقتی که می آی سراغم به خودت رسیده باشی دیگه من حرفی ندارم ای خدا به من نظر کن حرف های مونده تو قلبم، روی احساسش اثر کن هر جوری دلت می خواد باش ولی خب بمون کنارم مشکلم اینه که جز تو هیچ کسی رو دوست ندارم

نوشته شده در جمعه بیست و هفتم آبان 1390ساعت 20:1 توسط جواد بهداد| |

برای تويی كه تنهايی هايم پر از ياد توست... برای تويی كه قلبم منزلگه عـــشـــق توست ... برای تويی كه احسا سم از آن وجود نازنين توست ... برای تويی كه تمام هستی ام در عشق تو غرق شد... برای تويی كه چشمانم هميشه به راه تو دوخته است... برای تويی كه مرا مجذوب قلب ناز و احساس پاك خود كردی... برای تويی كه وجودم را محو وجود نازنين خود كردی... برای تويی كه هر لحظه دوری ات برایم مثل یک قرن است... ... تويی كه سـكوتـت سخت ترين شكنجه من است برای برای تويی كه قلبت پـا ك است ... برای تويی كه در عشق ، قـلبت چه بی باك است... برای تويی كه عـشقت معنای بودنم است... برای تويی كه عـشقت معنای بودنم است... برای تويی كه غمهایت معنای سوختنم است... برای تویی که آرزوهایت آرزویم است...

نوشته شده در جمعه بیست و هفتم آبان 1390ساعت 19:59 توسط جواد بهداد| |

عجب صبری خدا دارد‘اگرمن جای او بودم !! همان اول که اول ظلم رامی دیدم از مخلوق بی وجدان‘جهان را باهمه زیبایی وزشتی به روی یکدگرویرانه می کردم. عجب صبری خدا دارد‘اگرمن جای او بودم!! که درهمسایه چندین گرسنه چند بزمی گرم عیش ونوش می دیدم‘نخستین نعره مستانه را خاموش آندم برلب پیمانه میکردم. عجب صبری خدا دارد‘اگرمن جای او بودم!! که می دیدم یکی عریان ولرزان‘دیگری پوشیده ازصد جامه رنگین‘زمین وآسمان راواژگون‘مستانه می کردم. عجب صبری خدا دارد‘اگرمن جای او بودم!! نه طاعت می پذیرفتم‘نه گوش ازبهراستغفاراین بیدادگرها تیزکرده‘پاره پاره درکف زاهد نمایان سجه صد دانه می کردم. عجب صبری خدا دارد‘اگرمن جای او بودم!! برای خاطرتنها یکی مجنون صحراگرد بی سامان‘هزاران لیلی نازآفرین را کوبه کوآواره ودیوانه می کردم. عجب صبری خدا دارد‘اگرمن جای او بودم!! به گرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان‘سراپای وجود بی وفا معشوق را پروانه می کردم. عجب صبری خدا دارد‘اگرمن جای او بودم!! به عرش کبریایی‘با همه صبر خدایی‘تا که می دیدم عزیزنابجایی‘نازبریک ناروا گردیده‘خواری می فروشد‘گردش این چرخ را وارونه بی صبرانه می کردم. عجب صبری خدا دارد‘اگرمن جای او بودم!! که می دیدم‘مشوش عارف وعامی‘زبرق فتنه این علم عالم سوزمردم کش‘به جز اندیشه عشق وفا‘معدوم هرفکری دراین دنیای پرافسانه می کردم. عجب صبری خدا دارد‘چرا من جای او باشم!! همین بهترکه اوخود جای خود بنشسته وتاب تمام زشتکاری های این مخلوق را دارد‘وگرنه من به جای اوچوبودم!یک نفس کی عادلانه سازشی با جاهل وفرزانه می کردم. عجب صبری خدا دارد!!! عجب صبری خدا دارد!!!

نوشته شده در جمعه بیست و هفتم آبان 1390ساعت 19:48 توسط جواد بهداد| |

دل رویا گرفته چه کابوسی مگه نه؟ نه خورجینی نه اسبی نه فانوسی مگه نه؟ نه گلدسته نه محراب نه ناقوسی مگه نه؟ بر این تخت شکنجه نه طاووسی مگه نه؟ در این خواب بده بد من و تو خوب خوبیم من و تو شرق و غربیم شمالیم و جنوبیم چه تصویر غریبیست همه بی سر مگه نه؟ یکی شده با زمین بال کفتر مگه نه؟ گل قالی سر دار پلاسیده مگه نه؟ سر چل گیس قصه تراشیده مگه نه؟ نترس از این سیاهی تو شب تابی مگه نه؟ نترس از مرگ دریا خوده آبی مگه نه؟ درین خواب بده بد من و تو خوب خوبیم من و تو شرق و غربیم شمالیم و جنوبیم هنوز دست تو تنها خوده سازه مگه نه؟ با تو جمعه ی دلگیر چه دل بازه مگه نه؟ صدای تو بی پایان سر آغازه مگه نه؟ خواب این شرم شرقی چقدر نازه مگه نه؟ نترس ازاین ساهی تو شبتابی مگه نه؟ نترس از مرگ دریا خوده آبی مگه نه؟ ---------------------------------------------- از کوچه پرت می کنم سنگ هیز چشمانم را به پنجره همیشه بسته اتاقت!! تا تو به بهانه نفرینی هم شده سرت را از پنجره بیرون بیاوری!! ---------------------------------------------------- اخماتو واکن آسمون از اون بالا باروی خوش پایین و نگاه کن آسمون خودم یه دنیا غم دارم نزار بیاد پایین غمات غماتو هوا کن آسمون ای آسمون از اون بالا ببین کجاست که غصه نیست ببین کدوم آدمه که از روزگارش خسته نیست ببین کدوم راهیه که میون راهش بسته نیست ببین که تو چه خونه ای آدم دل شکسته نیست اخماتو واکن آسمون از اون بالا با روی خوش پایینو نگاه کن اسمون... تو آسمون چه بغضی نشسته گوش تا گوش چه بغض و عاشقونه گرفته سر درآغوش خودم یه دنیا غم دارم غماتو هواکن آسمون پایین و نگاه کن آسمون --------------------------------------------- خدایا .... چه یافت آن که تو را گم کرد و چه گم کرد آن که تو را یافت ---------------------------------------------- الهی.... چه بی حساب می بخشی و ما چه حساب گرانه تسبیح میگوییم... -------------------------------------------- الهی.. آنان که همه چیز دارند به غیر تو را به سخره میگیرند آنان که هیچ ندارند به غیر تورا.. آنان که از چراغ هدایت به دورند فانوسشان را از پشت سر می برند....

نوشته شده در جمعه بیست و هفتم آبان 1390ساعت 19:39 توسط جواد بهداد| |